Wraz z budową barokowego dworu pod koniec XVII w., wokół rezydencji powstało pierwsze założenie parkowo-ogrodowe. Zachowały się dwa przekazy ikonograficzne przedstawiające widok na pałac od strony południowej z widocznymi w jego otoczeniu drzewami i trawnikiem. Przypałacowy park i ogród były niewielkie i rozciągały się na północ od dworu. Był to typowy układ, gdzie okna południowe budowli wychodziły na dziedziniec, a północne na tereny zielone.  Najsłynniejsza z właścicielek Zatonia - księżna Dorota de Talleyrand-Périgord w swoim pamiętniku tak opisała stan otoczenia dworu w 1840 roku: „…Z tylnej strony domu jest ładny widok na dobrze obsadzony, pięknie utrzymany ogród, bardzo obfity w rzadkie gatunki kwiatów.” Dalej w pamiętniku czytamy: „Z ogrodem połączona jest bardzo zgrabna łąka, na której końcu znajduje się moje najbardziej ukochane drzewo…”

 
0 / 14 Bilder

Po wizycie króla Prus Fryderyka Wilhelma IV w 1841 roku, księżna podjęła decyzję o powiększeniu ogrodu. Pod datą 2 września zapisała „Przed moją podróżą zarządziłam powiększenie ogrodu, przez co stanie się wspanialszym”. Jego powierzchnia wyniosła wówczas 32 ha. Park na planie z roku 1851 rozciąga się wzdłuż drogi na Niedoradz.

Główne jego atrakcje znajdowały się we wschodniej części, a były to: kopiec z grotą i altaną (różana świątynia) oraz fontanna z kopią rzymskiej rzeźby dzika kalidońskiego. Drugim miejscem skupienia parkowych atrakcji była część pn-zach. parku, gdzie znajdowała się: Brama północna prowadząca w stronę założonego zwierzyńca, domek ogrodnika, strumień z mostkami i staw z wyspą. Cały park posiadał modny w XIX wieku układ założenia typu swobodnego z dużą łąką w centralnej części.

Znacząca rozbudowa parku miała miejsce na przełomie XIX i XX w. w czasach, gdy właścicielem był minister Karl von Friedenthal i jego córka Rena von Lancken-Wakenitz. Wówczas park powiększono o kolejne 20 ha i łącznie jego powierzchnia wyniosła 52 ha. Przesunięta granica parku oparła się o strumień w jego wschodniej części. Dochodziła do niego lipowa promenada zakończona granitowym mostem - tzw. miejsca „acha”. Jeszcze za czasów księżnej Doroty, przed pałacową oranżerią założono ozdobny ogród kwiatowy tzw. „Pleasure Garden”. W części zachodniej parku znajdowały się dwa stawy: w jednym do jego powstania wykorzystano strumień Dłubnia. Wspomina o nim księżna w pamiętniku tymi słowami: „…Strumień, który przepływa przez ogród, daje mu świeżość”. Na terenie parku zlokalizowano 6 granitowych głazów z inskrypcjami, które nadawały nazwy poszczególnym jego elementom: Alvin Brücke (most Alviny), Paulinen Linde (lipa Pauliny), Johanna Wiese (łąka Joanny), Maria Insel 1876 (wyspa Marii 1876), Schulenburg Platz (plac Schulenburga) oraz Allee Renduffe (aleja Renduffe’a).

Oprócz wspomnianej fontanny z rzeźbą dzika, były jeszcze trzy inne umiejscowione w bezpośrednim sąsiedztwie pałacu. Najbardziej reprezentacyjna z nich „Młody faun z łabędziem” stała przed głównym wejściem do rezydencji. Otoczenie klasycystycznej oranżerii dopełniała jeszcze rzeźba przedstawiająca kobietę w antycznym stroju – rzeźba Polyhymni oraz starożytny sarkofag z III w. n.e.. Mimo, że 16 marca 1965 roku park został wpisany do rejestru zabytków, nie przejawiano jakiejkolwiek dbałości o jego utrzymanie.  Konsekwencją tego był zanik ciekawych okazów drzew, dewastacja parkowej architektury oraz zatarcie pierwotnych osi widokowych i alejek spacerowych. Pomimo tego park w Zatoniu pozostał niezmiennie ciekawym obiektem przyrodniczo-historycznym. Społecznym wysiłkiem członków Stowarzyszenia „Nasze Zatonie” w latach 2011-2014 przeprowadzono w jego zachodniej części gruntowne czyszczenie z podrostów i samosiejek, odsłaniając wiekowe drzewa pamiętające czasy jego świetności. Obecnie  w parku trwa rewitalizacja, której efekty podziwiać będzie można już w maju 2020 roku.

Park stał się miejscem organizowania plenerów artystycznych i wypoczynku mieszkańców Zatonia oraz pobliskiej Zielonej Góry.

Ihr Browser wird zur Darstellung von Google Maps nicht mehr unterstützt.

Detailkarte